Creators for Change: Baris Ozcan | SCARECROW Korkuluk Episode 1

Her hikaye yakalaması için dinleyicisine bir ip uzatır ve dinleyici, okuyucu ya da izleyici ipin ucundaki o şeyi, kendisinde olmayan bir şeyi bulacağı umuduyla çekmeye baş lar. Bugün bize uzatılan binlerce ipin arasında yaşıyoruz. Kitaplar, dergiler, radyo, televizyon, sinema, internet, at alarımızın hayali bile edemeyeceği kadar çok sayıda hikayeyi bize ulaştırıyor. Ve bize uzatılan bu iplerin sayısı her geçen gün artıyor.

Az sonra sizlere kurmaca bir hikaye göstermeye başlayacağım . Kurmaca hikayeler gerçekte olmayan ama olabilmesi mümkün olanı bize gösterir. İstediği kadar absürt bir evrende geçiyor olsun. Eğer o evren kendi içinde tutarlıysa o zaman orada geçen hi kayeyi biz de olabilirmiş gibi kabul ederiz ve bize uzatır. İp attığı ipi çekiştirmeye başlarız. Hikayeler Biraz da acı ilaçlar gibidir. Kabukları şekerle kaplıdır.

Böylece onun içindeki dönüşümler, kurmacalar, kandırmacalar , hüzünler bizi alacağımız dersten mahrum etmez. Bu yüzden onlara biraz neşe, heyecan hatta gerilim katmak gerekir. Belki biraz da gizem. Biraz kafa yormak. Ayrıntılara dikkat etmek. Sembollere, renklere. Hatta kamera açılarına yani aslında bakış açılarına bakıp onların ardındaki anlamların peşinde koşmak. İster misiniz? Az sonra ben de size bir ip uzatacağım.

Ve eğer o ipi çekerseniz sonunda size bir şeyler kazandır acağını ümit ediyorum. Hazır mısınız? İster misiniz? Sonsuzluk Belki de insanoğlunun keşfettiği ilk soyut kavram. Uçsuz bucaksız okyanus, kum taneleri ve hiç şüphesiz gece gökyüzü. Bütün bunlar bize sonsuzluğu hatırlatıyorlar. Sonsuzluk İnsanın kendi ruhunu tanıyabilmesi için bir kapı aynı zam anda. İnsan mı sonsuza ait yoksa sonsuz mu insana?

Öyküler bize olası sonsuz evrenlerden bir tanesini gösterir . Sonsuz sayıdaki evrende sonsuz sayıda öykü yaşanmaktadır aslında. Ama insan ruhunun sonsuzlukla bir ilgisi var dedim ya. İşte öyküler bu yüzden bize bir ayna tutar. Her öyküde kendimizi görürüz. Sonsuzluk Evren Evren İnsan Ve öyküsü James M. D'Angelo Bu ismi unutmayın. James M. D'Angelo Kim bu adam diye sormayın. O sizsiniz. O benim. Sonsuz evrenlerden birinde yaşayan içimizdeki insanlardan biri.

Bir polis. Bir cinayet dedektifi. Bu evrende bende varım. Ve bir yazarım. Belki bir roman. Belki de bir senaryo yazıyorum. Size aktaracağım bu evrende gerçekçiliğe çok önem veriliyor. Gerçeğin ne olduğunu sanki biliyormuş gibi herkesin ağzında bir gerçekçilik lafı. O yüzden benim öyküm de daha gerçekçi olsun diye New York'ta bir polis dedektifiyle mesai yapacağım. Onunla birlikte soruşturmalara katılacağım.

Gözlem yapacağım. Ve bütün bunları olabildiğince kaydedip size de aktarmaya çalışacağım. Yani size James M. D'Angelo'nun öyküsünü anlatacağım. Aslında bu öykünün gizemi belki de onun ismindeki M harfinde saklı. milyarlarca öykü içinde neden D'Angelo'nun öyküsü anlayacaksınız. İp'in daha sadece ucunun ucunu gösterdiğimin farkındayım. hikayemiz daha yeni başlıyor. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü.

James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü.

James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. James M. D'Angelo'nun öyküsü. Efendim sizler de eminim siz de daha önceden görmüşsünüzdür . Bir insanın bir insana yapabildiklerini, özellikle de karş ısındakinin ten rengi kendisinden farklıysa.

Önyargılar bizim dış görünüşümüzden başlıyor. Bir kadın sır f başı kapalı ya da eteği kısa olduğu için bir erkek saçı, sakalı ya da bıyığı ya da ten rengi nedeniyle rahatlıkla dışlanabiliyor. Yıl 2017 ama dünya hala bu meseleleri aşamadı. Üstelik en gelişmiş, en modern gibi gözüken toplumlarda bile yaşanmaya devam ediyor maalesef bu tür manzaralar. D'Angelo'ya gelince aslında özünde kötü biri değil ama karş ısında bir genç var ve birdenbire kaçmaya başlıyor ve ten inin rengi de siyah olunca polislik içgüdüsü olsa gerek.

D'Angelo da onu kovalamaya başlıyor. Yani anlayacağınız kaç an niye kaçıyor, kovalayan niye kovalıyor bilen yok. Bazen hayat böyledir. Biz her şeyi bilerek mi yapıyoruz sanki? Altyazı M.K.